Bir türküyü çalmak için sözünü bilmek gerekmez; ancak doğru çalmak için gerekir.
Bunun nedeni halk müziğinde ezginin sözden bağımsız kurulmamış olmasıdır. Cümle uzunlukları, duraklar ve vurgular sözün yapısından çıkar.
Birinci sonuç nefes yerleridir. Sözün nerede soluklandığı, ezginin de nerede soluklanacağını belirler.
Söz bilinmediğinde bu yerler tahminle bulunur ve çoğu zaman cümlenin ortasına düşer.
İkinci sonuç tempodur. Bir ağıtla bir oyun türküsü aynı hızda çalınmaz; hızı belirleyen anlatının kendisidir.
Üçüncü sonuç süsleme yoğunluğudur. Ağır ve yaslı bir anlatıda süsleme azalır; sevinçli bir anlatıda artar.
Dördüncü sonuç ise sazın konumudur. Sözün öne çıktığı türlerde saz geri çekilir ve söz aralarında öne gelir.
Bu dört karar, sözün içeriği bilinmeden verilemez. Bilinmeden verildiğinde bütün repertuvar aynı biçimde duyulur.
Uygulamada yöntem basittir: çalışmaya başlamadan önce türkünün sözü baştan sona okunur.
Anlaşılmayan sözcükler not edilir ve karşılıkları bulunur; bir türküde birkaç yerel sözcük anlamı tamamen değiştirebilir.
Derslerimizde her türkü çalışması, sözün okunması ve anlaşılmayan sözcüklerin açıklanmasıyla başlar.