Askere uğurlama, halk kültüründe belirli bir töreni olan ve kendi repertuvarını doğuran bir olaydır.
Bu repertuvarın ortak yanı, iki duyguyu aynı anda taşımasıdır: uğurlamanın coşkusu ve ayrılığın ağırlığı.
Bu ikilik ezgiye de yansır. Birçok asker türküsü hareketli bir ölçüye sahiptir ama söz yaslı bir anlatı taşır.
Birinci icra sonucu şudur: tempo hareketli tutulur, ancak vurgular sertleştirilmez.
İkinci sonuç süslemedir; süsleme sözün ağır bölümlerinde azalır, nakarat bölümlerinde artar.
Üçüncü sonuç ise topluluk boyutudur. Bu türküler çoğunlukla toplu söylenmiştir; solo icrada bu toplu duygu bilinçli olarak kurulur.
Dördüncü nokta bölüm yapısıdır. Uğurlama ezgilerinde giriş, gövde ve kapanış bölümleri belirgindir.
Kursiyer için bu repertuvar, aynı eser içinde iki farklı tonu yönetmeyi öğreten iyi bir çalışma alanıdır.
Çalışma yöntemi bölümleme ile başlar: sözün hangi bölümü ağır, hangisi hareketli işaretlenir.
Ardından her bölüm için ayrı bir süsleme yoğunluğu belirlenir ve eser bu plana göre çalışılır.
Derslerimizde iki tonlu eserler, bölüm planı çıkarılarak çalışmaya alınır.