Âşıklık geleneği anlatılırken sıralanan adların büyük bölümü erkeklerden oluşur. Bunun nedeni üretim değil, kayıttır.
Kadınların ürettiği sözlü repertuvar büyük ölçüde ev içinde, iş sırasında ve tören ortamlarında dolaştı.
Bu ortamlar derleme gezilerinin kolay ulaştığı yerler değildi; kayıt cihazı çoğunlukla meydana ve kahveye götürüldü.
İkinci neden isimlendirmedir. Aynı işi yapan kadın, çoğu zaman âşık olarak değil türkü yakan olarak anıldı.
Üçüncü neden ise sazdır; çalgı edinmek ve topluluk içinde çalmak birçok yerde erkeklere açık bir alandı.
Son otuz yılda bu tablo değişti. Kayıt ve sahne imkânı genişledikçe kadın icracıların sayısı ve görünürlüğü arttı.
Kursiyer için buradan çıkan sonuç repertuvarla ilgilidir: ağıtlar, ninniler ve iş türküleri gibi türler bu hattın ürünüdür.
Bu türler teknik olarak da farklıdır; söz ağırlıklı, ölçüsü serbest ve süslemesi ince eserlerdir.
Repertuvara eklendiklerinde kursiyerin tavır dağarcığını belirgin biçimde genişletirler.
Derslerimizde repertuvar planına ağıt, ninni ve iş türküleri de düzenli olarak alınır.