Halk müziği repertuvarında sözlü eserler tek bir kalıba girmez; her türün kendi tavrı vardır.
Deyiş, inanç ve düşünce anlatan, ölçülü ve çoğunlukla orta tempolu bir türdür. Anlatı öndedir, süsleme ölçülüdür.
Nefes, tasavvufi içerikli ve genellikle daha dingin bir söyleyiş ister. Tempo esner, duraklar uzar.
Öğüt niteliğindeki eserlerde ise söz doğrudan dinleyiciye seslenir; sazın öne çıkmaması beklenir.
Güzelleme ve koçaklama ayrı bir çift kurar: birincisi övgü ve sevgi, ikincisi yiğitlik anlatır ve tempo buna göre değişir.
Taşlama ise eleştirel bir türdür; söyleyiş keskinleşir, vuruşlar netleşir.
Bu ayrımlar kursiyer için soyut bir sınıflandırma değildir. Aynı ezgi kalıbı, türüne göre farklı hızda ve farklı süsleme yoğunluğuyla çalınır.
Çalışmaya başlarken sorulacak ilk soru şudur: bu eser hangi türe ait ve söz ne anlatıyor?
Cevap verilmeden yapılan icra, teknik olarak doğru ama karakter olarak boş kalır.
Derslerimizde her eser, türü ve sözünün içeriği konuşularak çalışmaya alınır.