Âşık şiirinin son dörtlüğünde geçen ad, gelenekte mahlas olarak adlandırılır ve rastgele seçilmez.
Seçim üç kaynaktan birine dayanır. Birincisi ustadır; usta çırağına ad verir ve bu, aktarım zincirini görünür kılar.
İkincisi anlatıdır; rüya motifiyle birlikte gelen ad, geleneğe kabulün işareti sayılır.
Üçüncüsü ise kişisel tercihtir. Yaşadığı yer, mesleği ya da bir olay ada dönüşebilir.
Mahlasın işlevi yalnız kimlik değildir. Şiirin sahibini belirlediği için, sözlü aktarımda eserin karışmasını da engeller.
Bu nedenle bir türkünün son dörtlüğü, o eserin kaynağını bulmanın en pratik yoludur.
Kursiyer açısından bu, repertuvar araştırmasında doğrudan kullanılabilir bir ipucudur.
Son dörtlükte bir ad geçiyorsa eser anonim değildir ve o âşığın kayıtları aranabilir.
Kaynak icra bulunduğunda tavır bilgisi de doğrudan oradan alınır.
Derslerimizde repertuvar araştırması, eserin sözündeki kaynak bilgisinden başlar.