Akdeniz kıyısındaki Silifke ve çevresine ait tavır, bağlama repertuvarının en tanınabilir söyleyişlerinden biridir.
Ayırt edici özelliği vuruşların üçlü gruplar hâlinde düzenlenmesidir. Ölçü ikili görünse bile vuruş dokusu üçlü hissettirir.
Bu doku, oyun havalarının adım yapısıyla doğrudan ilgilidir; ezgi, ayakların hareketine göre biçimlenmiştir.
İkinci özellik tempo kararlılığıdır. Oyun için çalındığı için tempo esnetilmez; hızlanma ve yavaşlama yalnız bölüm geçişlerinde olur.
Üçüncü özellik süsleme ekonomisidir. Çarpmalar seyrek ve belirli seslerin üzerinde kullanılır; yoğun süsleme dokuyu bulandırır.
Dördüncü özellik dem kullanımıdır; alt teller sürekli bir zemin oluşturur ve ezgi bu zeminin üstünde yürür.
Çalışma yöntemi bu dört unsuru sırayla ele alır. Önce vuruş düzeni metronomla, sessiz tellerde çalışılır.
Üçlü gruplama elde oturduktan sonra ezgi eklenir ve tempo kademeli olarak artırılır.
Son aşamada dem sesleri devreye girer; bu aşama atlandığında icra ince ve yalnız duyulur.
Yöre kayıtlarının dinlenmesi bu süreci belirgin biçimde hızlandırır; vuruşun ağırlık dağılımı kulakla daha çabuk anlaşılır.
Derslerimizde yöresel tavır çalışmaları vuruş düzeninden başlayarak kademeli olarak kurulur.