İnanç repertuvarındaki eserlerin büyük bölümü anonim değildir; son dörtlükte bir mahlas geçer.
Bu adlar repertuvarı düzenleyen bir anahtar işlevi görür.
Birinci işlev kaynaktır. Mahlas bilindiğinde o kişiye ait diğer eserler de araştırılabilir.
İkinci işlev dönemdir; her mahlas belirli bir yüzyıla ve belirli bir çevreye işaret eder.
Üçüncü işlev ise üsluptur. Aynı mahlasa ait eserler çoğu zaman benzer ölçü ve söyleyiş özellikleri taşır.
Bu üçüncü nokta kursiyer için doğrudan kullanılabilir: bir eserin tavrı öğrenildiğinde, aynı kaynaktan gelen diğer eserler hızla çalışılır.
Dördüncü nokta ezgi paylaşımıdır. Aynı ezgi kalıbı farklı mahlaslara ait sözlerle söylenebilir.
Bu nedenle ezgi ile söz eşleşmesi kaynak kayıttan doğrulanır; kalıp ortaklığı karışıklık yaratabilir.
Uygulamada yöntem şudur: her eser için mahlas not edilir ve repertuvar defterinde gruplanır.
Birkaç ay sonra bu gruplama, kursiyerin kendi repertuvar haritasına dönüşür.
Derslerimizde repertuvar planı, kaynak ve mahlas bilgisiyle birlikte tutulur.