Doğu Anadolu'da Harput çevresinde gelişen repertuvar, halk müziğinin şehirli kolunu temsil eden örneklerden biridir.
Bu hattın ayırt edici yanı icra ortamıdır. Ezgiler tarlada ya da meydanda değil, kapalı meclislerde söylenmiştir.
Birinci sonuç biçim düzenidir. Bir meclis belirli bir sırayla ilerler; ağır bir açılışla başlar, hareketli bölümlerle sürer.
İkinci sonuç süsleme yoğunluğudur. Dinleyicinin yakın olduğu bir ortamda ince süslemeler duyulur ve bu nedenle cömertçe kullanılır.
Üçüncü sonuç makam bilgisidir; bu repertuvar, klasik Türk müziği makam anlayışına kırsal repertuvardan daha yakındır.
Dördüncü sonuç ise topluluk yapısıdır. Ezgiler tek çalgı için değil, birkaç çalgının bir arada bulunduğu bir doku için biçimlenmiştir.
Kursiyer açısından bu repertuvar bir köprü işlevi görür: halk müziği ile makam müziği arasındaki geçişi somut biçimde gösterir.
Çalışma yöntemi seyir çözümlemesiyle başlar. Ezginin nereden açıldığı, nerede durduğu ve nasıl karar verdiği işaretlenir.
Ardından süslemeler kaynak kayıttan alınır; bu repertuvarda süsleme, karakterin kendisidir ve sadeleştirilmez.
Son aşamada eser, mümkünse başka bir çalgıyla birlikte çalınır; doku ancak o zaman tamamlanır.
Derslerimizde bu repertuvar, makam bilgisi çalışmalarıyla birlikte programa alınır.