Halk müziği kaynaklarına erişim son yirmi yılda kökten değişti ve bu, kursiyerin çalışma biçimini doğrudan etkiler.
Birinci kaynak kurum arşivleridir. Radyo ve devlet korolarının kayıtları büyük ölçüde dijitalleştirildi.
İkinci kaynak üniversite koleksiyonlarıdır; müzik bölümlerinin derleme ve tez çalışmaları çoğu zaman ses örnekleriyle birliktedir.
Üçüncü kaynak yerel dernek ve vakıflardır. Yöre dernekleri kendi bölgelerine ait kayıtları toplar ve paylaşır.
Dördüncü kaynak ticari yayınlardır; eski plak ve kaset kataloglarının önemli bir bölümü yeniden yayımlandı.
Bu kaynaklar kullanılırken iki şey mutlaka not edilir: icracı adı ve kayıt yılı.
Not edilmediğinde aynı kayda dönmek zorlaşır ve karşılaştırmalı dinleme yapılamaz.
Dinlenen kayıtlar için kısa bir defter tutmak da yararlıdır; eser, icracı ve dikkat çeken tek bir özellik yazılır.
Birkaç ay sonra bu defter, kursiyerin kendi repertuvar planının kaynağına dönüşür.
Dinleme birikimi olmadan kurulan bir repertuvar, çoğu zaman aynı birkaç türkünün etrafında döner.
Derslerimizde kursiyerlere düzeyine uygun kaynak listeleri verilir ve dinleme defteri önerilir.