Halk müziği derlemesi yalnız merkezden düzenlenen gezilerle yürümedi; yerel kurumların katkısı da belirleyici oldu.
Bu kurumlar bulundukları şehirde müzik kolları kurdu, yerel icracıları bir araya getirdi ve çoğu zaman not tutarak repertuvar kaydetti.
Kayıt cihazı bulunmayan yerlerde iş tamamen yazıyla yapıldı; ezgi notaya alındı, söz defterlere geçirildi.
Bu yöntemin bir zayıflığı vardır. Notaya alan kişinin kulağı ve müzik eğitimi, yazılan metni doğrudan biçimlendirir.
Batı müziği eğitiminden gelen bir notacı, koma seslerini en yakın tam sese yuvarlamış olabilir.
Bu nedenle aynı türkünün eski bir notası ile bugünkü icrası arasında perde farkları görülebilir.
İkinci katkı ise topluluk kültürüdür; bu kurumlar bağlama takımı ve koro biçimindeki icranın erken örneklerini oluşturdu.
Bugünkü topluluk düzeninin bazı alışkanlıkları buradan gelir: ortak akort, ortak tavır ve şef eşliğinde çalma.
Kursiyer için bu tarih bir uyarı taşır: elindeki notanın kim tarafından ve hangi yıl yazıldığı, metnin güvenilirliğini etkiler.
Mümkünse aynı eserin birden çok notası karşılaştırılır ve farklar kaynak kayıtla denetlenir.
Derslerimizde nota seçimi yapılırken kaynak ve tarih bilgisi de değerlendirilir.