Bağlama ailesinin en küçük üyesi olan cura, çoğu zaman çocuklar için küçültülmüş bir bağlama sanılır.
Bu yanlış bir tanımdır. Cura kendi ses bölgesi, kendi repertuvarı ve kendi çalma biçimi olan ayrı bir çalgıdır.
Birinci fark ses bölgesidir. Kısa tel boyu nedeniyle cura tiz bölgede durur ve topluluk içinde ezgiyi öne çıkaran çalgı olur.
İkinci fark tepkidir. Kısa teller hızlı yanıt verir; hızlı pasajlar bağlamaya göre daha net duyulur.
Üçüncü fark ise gerilimdir. Aynı akort için gereken gerilim düşüktür, bu yüzden sol el baskısı hafiftir.
Bu üç özellik curayı iki alanda öne çıkarır: hızlı oyun havaları ve topluluk içinde üst ses.
Dördüncü nokta repertuvardır. Bazı yörelerde cura başlı başına bir icra çalgısıdır ve kendi ezgi dağarcığını taşır.
Kursiyer için pratik değeri şudur: küçük eller için uygun olduğu kadar, ileri düzeyde de ayrı bir renk sunar.
Çocuk kursiyerlerde cura ile başlamak, çalgı boyutu sorununu ortadan kaldırır ve ilk aylarda ilerlemeyi hızlandırır.
Geçiş ise kendiliğinden olmaz; bağlamaya geçerken sol el baskısı ve pozisyon aralıkları yeniden çalışılır.
Derslerimizde çalgı boyutu, kursiyerin el yapısına göre ilk derste değerlendirilir.