Yirminci yüzyılın ilk yarısı, bağlamanın kurumsal müzik hayatına girdiği dönemdir.
Bu dönüşümün üç ayağı vardır. Birincisi derlemedir; repertuvar toplanmış, notaya alınmış ve arşivlenmiştir.
İkincisi yayındır. Radyo aracılığıyla halk müziği ülke çapında düzenli olarak duyulmaya başlamıştır.
Üçüncüsü ise eğitimdir; topluluklar kurulmuş, ortak icra biçimleri geliştirilmiştir.
Bu üç ayak birbirini beslemiş ve kısa sürede ortak bir repertuvar ile ortak bir icra dili oluşmuştur.
Dönüşümün kazancı erişimdir. Daha önce dar bir çevrede kalan repertuvar, geniş bir kitleye ulaşmıştır.
Bedeli ise çeşitliliktir; yerel varyantlar standart biçimlerin gölgesinde kalmıştır.
Bu ikilik bugün de tartışılır ve iki taraf da haklı gerekçelere dayanır.
Kursiyer için doğru tutum, iki kaynağı birlikte kullanmaktır: kurumsal nota ve yöresel kaynak kayıt.
Biri ortak dili, diğeri yerel karakteri verir ve ikisi birbirinin yerine geçmez.
Derslerimizde her eser hem kurumsal notasıyla hem yöresel kaydıyla çalışılır.