Topluluk dokusu ikinci bir ezgi çizgisi eklenerek zenginleşir. Bu ekleme iki farklı biçimde yapılır ve ikisi birbirine karışmaz. Birincisi paralel harekettir: ana ezgi belirli bir aralık farkıyla ikinci kez çalınır. Bu yöntem kolaydır ama sınırlıdır; doku kalınlaşır, ancak yeni bir fikir eklenmez.
İkincisi karşı ezgidir. Ana ezginin duraklarında hareket eden, ona karşılık veren bağımsız bir çizgi kurulur.
Karşı ezgi doku bakımından çok daha zengin bir sonuç verir. İki çizgi birbirini tamamlar. Kurma yöntemi basittir: ana ezginin uzun tuttuğu sesler işaretlenir ve karşı ezgi o boşluklarda hareket eder. İkinci kural aralıktır; iki çizgi aynı bölgede dolaştığında birbirini örter, ayrı bölgelerde kaldığında ikisi de duyulur.
Üçüncü kural ise karar sesleridir. İki çizgi cümle sonlarında buluşur; sürekli ayrık kalmak dağınıklık yaratır.
Bu üç kuralla kurulan bir karşı ezgi, halk müziğinin yalın dokusunu bozmadan derinlik ekler. Derslerimizde topluluk düzenlemelerinde karşı ezgi kurma çalışması ayrı olarak yapılır.