Bir bağlamanın sesi, çalgının yapımına başlanmadan önce alınan bir kararla büyük ölçüde belirlenir: hangi ağaç kullanılacak?
Tekne için geleneksel olarak dut, gürgen, ardıç, kestane ve ceviz kullanılır. Her biri farklı bir tını verir ve yapımcı bu seçimi çalgının kullanım amacına göre yapar.
Dut, yumuşak ve sıcak bir ses üretir; solo icrada tercih edilmesinin nedeni budur. Ardıç daha parlak ve taşıyıcı bir ton verdiği için topluluk içinde öne çıkar.
Gürgen sert ve dayanıklıdır; ses daha net, ancak daha az yuvarlaktır. Ceviz ise ikisi arasında bir denge kurar.
Göğüs tahtası için ise neredeyse her zaman ladin kullanılır. Bunun nedeni estetik değil fizikseldir: ladin, ağırlığına göre çok yüksek bir sertlik taşır ve titreşimi verimli aktarır.
Seçimde belirleyici olan tür kadar kalitedir. Damarların düzgün ve sık olması, ağacın gerilim altında kararlı davranmasını sağlar.
Budak, çatlak ve düzensiz damar, sesin bölgeler arasında dengesiz duyulmasına yol açar.
Kursiyer için bu bilgi bir satın alma ölçütüne dönüşür: çalgının göğsündeki damar düzenine bakmak, kısa sürede fikir verir.
Aynı odada iki çalgı karşılaştırıldığında ağaç farkı, ölçülerden çok daha net duyulur.
Bu nedenle çalgı seçimi kâğıt üzerindeki bilgiyle değil, elde ve kulakta yapılan bir karşılaştırmayla verilir.
Derslerimizde çalgı seçimi öncesinde kursiyerle birlikte karşılaştırma ölçütleri belirlenir.